Historia Szkoły

Andrzej Piotrowski JDPSN

Historia narodzin Polskiej Sanghi wiąże się nierozerwalnie z osobą Antoniego Szostki, gdyż to właśnie on zaprosił Dae Soen Sa Nima do Polski. Poszukiwania nauk Zen spowodowały jego wyjazd do USA gdzie w Nowym Jorku, w marcu 1975 roku trafił do koreańskiego Ośrodka Won Gak Sah mieszczącego się na południowym Manhattanie. Podczas jednego z organizowanych tam licznych spotkań i przyjęć, poznał DSSNima, otrzymując od niego zaproszenie na Yong Maeng Jong Jin w New Heven. Podczas ich wspólnej podróży Dae Soen Sa Nim wykazywał duże zainteresowanie Polską i pierwszymi, bardzo nielicznymi próbami praktykowania zen w naszym kraju. Trening zen w stylu koreańskim oraz wpływ niezwykłej osobowości Mistrza Zen Seung Sahna przesądziły o utrzymaniu ciągłości kontaktu z nim, który początkowo miał charakter korespondencji. W jednym z listów Antoni zapytał DSSNima o jego możliwość odwiedzenia Polski. W odpowiedzi z dnia 6 czerwca 1977 roku Mistrz odpisał: "Dziękuję za zaproszenie do Polski, przyjadę wraz z moimi uczniami w przyszłym roku. Proszę cię abyś przysłał formalne zaproszenie. oczekuję spotkania z Tobą i Twoją grupą zen. Chce cię poznać Jakub i inni? Kiedy przyjedziesz do Ameryki? Wielu ludzi twierdzi, że w twoim kraju nie ma zbyt wiele wolności. Jak zatem możliwe są praktyka zen i religia. Interesuje mnie to." Po wymianie listów z Jakubem Perlem (obecnie Wu Bong Soen Sa Nim) Antoni Szostka wysłał oficjalne zaproszenie do DSSNima. Problem miejsca spotkania został rozwiązany dzięki Andrzejowi Czarneckiemu, który dysponował obszernym domem niedaleko Krakowa w Przegorzałach. Gotowość pomocy wyraziła również grupa zen z Katowic.

W połowie kwietnia 1978 roku Mistrz Zen Seung Sahn wraz z sześcioma uczniami stanęli na płycie warszawskiego Okęcia oczekiwani przez członków Koła Zen Wspólnoty Buddyjskiej. W dzień później goście zostali powitani w Krakowie. Z lotniska wszyscy udali się prosto do domu Czerneckich w Przegorzałach, gdzie odbyło się pierwsze polskie YMJJ i Ceremonia Pięciu Wskazań. DSSNim odwiedził również sanghę Wadżarajany a dzięki jej kierownikowi Władysławowi Czapskiemu udało się zorganizować spotkanie publiczne w Krakowie, Kaplicy Adwentystów. Niezwykle gorąco został przyjęty przez najliczniejszą wówczas sanghę buddyjską w Katowicach. Tutaj też wygłosił DSSNim uroczystą mowę "Nam Cham" tradycyjnie wygłaszaną tylko przy specjalnych okazjach. Pierwsza wizyta DSSNima tchnęła potężnego ducha Dharmy w jego pierwszych uczniów i spowodowało powstanie Ośrodka Zen w Przegorzałach. Rozpoczęto regularną praktykę, uczono się śpiewów i innych elementów praktyki, organizowano samodzielne YMJJ.

Lato 1979 roku przyniosło Ośrodkowi dodatkowy zastrzyk energii jakim stała się wizyta Mistrza Dharmy Georga Bowmana z żoną. Pod koniec tego roku siedzibę Ośrodka przeniesiono z Przegorzał do małej kawalerki przy ulicy Basztowej w Krakowie. W niedługim czasie konieczna okazała się kolejna przeprowadzka, a po niej kilka następnych, by osiąść na wiele lat przy ulicy Bogusławskiego. Andrzej Czarnecki, początkowo związany z KOZ i kierujący nim, zainicjował równocześnie praktykę Zen w innych miastach a przede wszystkim w Warszawie, gdzie wkrótce przeniósł się na stałe. 22 czerwca 1982 roku w Ministerstwie ds. Wyznań zostało zarejestrowane Stowarzyszenie Buddyjskie Zen "Chogie" w Polsce. W tym czasie Antoni Szostka i Andrzej Czarnecki wyjechali do Providence Zen Center aby wziąć udział w Kyol Che i przyjąć wskazania Nauczyciela Dharmy.

Lata 1979-1982, to okres powstawania Gdańskiego Ośrodka Zen. W urzeczywistnieniu tego przedsięwzięcia zaangażowani byli Dorota Krzyżanowska, Tadeusz Sztykowski, Marek Kryda, Edward Nurek i Waldek Bartnicki. Warszawski Ośrodek Zen rozpoczął swą regularną działalność wiosną 1980 roku w wynajętym mieszkaniu przy ulicy Krępowieckiego w Dzielnicy Warszawa Wola. Wraz z Alą i Andrzejem Czarneckim zamieszkało tam kilka osób. W ciągu następnych kilku lat ośrodek przenoszono kilkakrotnie. Starania o posiadanie własnego budynku zostały pomyślnie sfinalizowane w sierpniu 1982 roku, a we wrześniu tego roku WOZ przyjął swoich pierwszych mieszkańców. Początkowy okres pobytu w nowym miejscu wypełniała głównie praktyka pracy, której ogromnego nakładu wymagała adaptacja budynku do potrzeb Ośrodka. W jego nowe życie wplątane były co pewien czas wizyty nauczycieli naszej szkoły i zaprzyjaźnionych tradycji. Wiosną 1984 roku polska sangha rozpoczęła realizację poważnej inwestycji - budowy sali Dharmy. W wrześniu tego roku choć w stanie półsurowym, mogła ona już udzielić schronienia uczestnikom YMJJ poprowadzonego przez DSSNima. Lato 1985 roku zostało upamiętnione organizacją trzymiesięcznego Kyol Che. W czasie jego trwania rozmowy prowadzili Mistrzowie Dharmy Jakub Perl i Barbara Rhodes.

Szkoła jak i ośrodek był również przedmiotem zainteresowania polskiej telewizji. Na jego terenie zrealizowano większość sekwencji do programu z serii "Kościoły i wyznania w Polsce" pt. "Ludzka droga"(1983) jak też filmu "Wszechświat daje Ci wszystko" (1987).

W maju 1988 roku podczas Ceremonii Dziesięciolecia Szkoły Dae Soen Sa Nim formalnie potwierdził dojrzałość polskiej sanghi dając przekaz inka Andrzejowi Czarneckiemu - wówczas mnichowi o imieniu Do Am Su Nim. To doniosłe wydarzenie dało początek nowemu rozdziałowi w historii naszej Szkoły. W okresie swojego nauczania Andrzej Czarnecki z pasją podejmujący wszelkie pionierskie misje zainicjował praktykę zen w kilku krajach wschodniej Europy.

Wiosna 1992 roku przyniosła kolejny radosny powiew Dharmy. Pojawiły się dwie nowe Mistrzynie Dharmy: Aleksandra Porter i Dorota Krzyżanowska.
Od tego czasu polską sanghę odwiedziło wielu wspaniałych gości: Jane McLaughin JDPSN, nieodżałowany Su Bong Soen Sa, Mu Sang Su Nim, Do Mun Su Nim JDPSN, Heila Downey JDPSN, Grażyna Perl JDPSN. Stałym gościem jest oczywiście Wu Bong Soen Sa Nim - duchowy opiekun naszej Sanghi. Dae Soen Sa Nim, którego zdrowie w ostatnich latach wymaga szczególnej troski. Mamy jednak wielkie szczęście gościć Go w tym roku poraz drugi z kolei. Ten szkic jest zaledwie próbą odtworzenia ogólnego kształtu rozwoju naszej Sanghi. Przepraszam więc jeśli wyda się on zbyt powierzchowny i niekompletny.